L’Apollonide (Οίκος Ανοχής, 2011)

Ο προκλητικός ζωντανός πίνακας του Bertrand Bonello εξερευνεί την γυναικεία σεξουαλικότητα σε ένα μπορντέλο στα τέλη του 19ου αιώνα.

L'Apollonide Poster

ΟBertrand Bonello είναι ένας από τους βασικότερους εκπροσώπους του Γαλλικού ρεύματος Cinéma du Corps (Κινηματογράφος των Σωμάτων/Πτωμάτων). Η θεματολογία του είναι πάντα προκλητική και συνήθως έχει στο επίκεντρό της το σεξ σε διαφορετικές εκφάνσεις. Ο Bonello έγινε ιδιαίτερα γνωστός και αναγνωρίσιμος το 2001 μόλις με την δεύτερή του ταινία, Le Pornographe (Ο Πορνογράφος). Δέκα χρόνια αργότερα, το 2011, γυρίζει την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του L’Apollonide – Souvenirs de la Maison Close (Οίκος Ανοχής) η οποία συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 64ου Φεστιβάλ Καννών.

L'Apollonide

Η ιστορία τοποθετείται στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα σε ένα μπορντέλο πολυτελείας στο Παρίσι. Η Μme Marie-France (Noémie Lvovsky) φροντίζει να έχει όλους τους πελάτες της ικανοποιημένους με κορίτσια για κάθε γούστο. Υπάρχουν κοπέλες από τις αραβικές αποικίες όπως η Samira (Hafsia Herzi), η “Κούκλα” Clotilde (Céline Sallette), η Ιταλίδα Julie (Jasmine Trinca) και η “Γυναίκα που Γελάει” Madeleine (Alice Barnole). Η τελευταία προσθήκη στο σπίτι θα είναι η δεκαεξάχρονη Léa (Adèle Haenel) που την έχουν στείλει οι γονείς της στην πόλη και η ίδια πιστεύει πως θα μείνει ελεύθερη και ανεξάρτητη με τη δουλειά της. Οι ζωές τους είναι άρρηκτα δεμένες με τις επιλογές των πελατών τους αλλά και με τις ιστορικές αλλαγές της εποχής. Επικίνδυνα παιχνίδια, μεταμφιέσεις, πάθη, άγρια ζώα, πόνος, σύφιλη, φόβος, θάνατος όλα είναι μπλεγμένα στον καμβά του L’Apollonide.

L'Apollonide (4)

Ο Bonello δεν ξεφεύγει καθόλου από την γνωστή του θεματική, αντιθέτως προτιμά να εντρυφήσει σε αυτή και να την αναβαθμίσει οπτικά και αισθητικά. Επιλέγει να αποφύγει την ωμή απεικόνιση της πορνείας όπως είχε κάνει στο παρελθόν (Tiresia) και προτιμά να στήσει ένα ειδυλλιακό κουκλόσπιτο στο οποίο εμπεριέχεται όλο το απαραίτητο δράμα. Στημένος με θεατρική ακρίβεια και αυστηρότητα, ο οίκος ανοχής θα αποτελέσει ιδανικό τόπο για να αποκαλυφθούν όλα όσα έκρυβε ο καθωσπρεπισμός της εποχής. Μέσα στα δωμάτιά του θα υπάρχει πάντα χώρος για οποιαδήποτε σεξουαλική διαστροφή, όσο ακραία και αν φαντάζει, αρκεί το τίμημα να είναι ανάλογο αυτής. Οι κανόνες καλής διαγωγής μπορούν να ξεχαστούν και να περιοριστούν μόνο φραστικά. Οι εντυπωσιακές τουαλέτες μπορούν ταυτόχρονα να κρύβουν εξίσου εντυπωσιακά εσώρουχα. Ο έρωτας μπορεί να μπλέξει με το σεξ ή απλά να είναι ένα ακόμα πρόσχημα. Η πολυτέλεια συνδυάζεται υπέροχα με τα κατώτερα βασικά ένστικτα ενώ η σοβαροφάνεια έχει θέση μόνο στα παιχνίδια ρόλων. Στο σπίτι επικρατεί μία λανθάνουσα ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ ανώτερης και κατώτατης τάξης αλλά στην ουσία είναι απλά μια ακόμα ισορροπία ανταλλαγμάτων.

L'Apollonide (3)

Η βασική διαφορά του L’Apollonide με άλλες ταινίες παρόμοιας θεματολογίας είναι η οπτική που προσφέρεται από τον σκηνοθέτη. Ο Bonello προσπαθεί και τα καταφέρνει να μην δώσει απλά ακόμα μία ανδρική ηδονοβλεπτική προσέγγιση στο θέαμά του. Αντιθέτως στο επίκεντρό του είναι οι γυναίκες και ο ρόλος τους σε αυτό το μπορντέλο. Παρατηρεί την καθημερινότητά τους, το ντύσιμό τους, τη φροντίδα της μίας για την άλλη, τα προβλήματά τους, τις σκέψεις τους, όλα με μία θεωρητική αποστασιοποίηση χωρίς να θέλει να προκαλέσει περισσότερο. Οι γυμνές γυναίκες είναι για τον ίδιο τα μέλη ενός ζωντανού πίνακα που θέλει να παρατηρήσει και όχι μία φτηνή εικόνα προς εκμετάλλευση. Οι ζωές τους απεικονίζονται μέσα από φαινομενικά ασύνδετες σκηνές που στην ουσία όμως αλληλοσυμπληρώνουν τις προσωπικές τους ιστορίες. Η επιφανειακή χαλαρότητα και ευδαιμονία δεν είναι ικανές να καλύψουν όσα πραγματικά συμβαίνουν στις ίδιες. Βρίσκονται άλλωστε στο μεταίχμιο δύο εποχών, ο κατ’ επίφαση ρομαντισμός του 19ου αιώνα θα δώσει τη θέση του στον πραγματιστικό κυνισμό του 20ου και οι ίδιες θα είναι οι πρώτες που θα πρέπει να προσαρμοστούν στην αλλαγή.

L'Apollonide (2)

Ο Bertrand Bonello αρέσκεται να κινείται σε κλειστούς χώρους, τους χειρίζεται πάντα εξαιρετικά. Εδώ επιτυγχάνει να διατηρήσει τη γνώριμη κλειστοφοβική αίσθησή του κινούμενος όμως σε έναν χώρο οπτικά τόσο ανοιχτό που του προσδίδει μια καινούρια ιδιαίτερη ελευθερία. Δείχνει επίσης πως πλέον έχει αποκτήσει την ίδια ελευθερία στο να διαχειρίζεται τα έντονα συναισθήματα των ηρωίδων του και έτσι να μπορεί να τις εντάξει σε οποιαδήποτε κατάσταση. Το L’Apollonide είναι μία ταινία ισορροπημένης μεγαλοπρέπειας που όμως ποτέ δεν ξεχνάει σε πόσο διεφθαρμένη κοινωνία βρίσκεται. Κρατά τον σκληρό ρομαντισμό της Bohème του Puccini και γίνεται τόσο ευαίσθητη όσο το Nights In White Satin των Moody Blues. Ο Bonello με αυτό τον τρόπο φτάνει σε ένα ξεχωριστό επίπεδο αισθησιακού ερωτισμού χωρίς να γίνεται ποτέ κριτής των παθών ή να επαναλαμβάνεται και έτσι δημιουργεί την πιο καλλιτεχνική του ταινία ως τώρα.

Free Comments!