Amour (2012)

H ταινία-τέλος στην φιλμογραφία του Michael Haneke καθώς ολοκληρώνει τον κύκλο που είχε αρχίσει στην Τριλογία του Συναισθηματικού Πάγου. Χρυσός Φοίνικας στο 65ο Φεστιβάλ των Καννών.

Amour (2012) Poster

ΟGeorges (Jean-Louis Trintignant) και η Anne (Emmanuelle Riva) είναι ένα ζευγάρι 80χρονων πρώην δασκάλων μουσικής που ζει στο Παρίσι. Έχουν μόνο μία κόρη την Eva (Isabelle Huppert), επίσης μουσικό, που μένει στο εξωτερικό. Η τυπική, καλλιεργημένη μεγαλοαστική τους ζωή θα διαταραχτεί ξαφνικά και ανεπανόρθωτα μετά από το εγκεφαλικό που παθαίνει η Anne. Ο Georges είναι ο μόνος που μπορεί να επωμισθεί το βάρος της φροντίδας της καθώς είναι ο μοναδικός άνθρωπος που πραγματικά την ξέρει, την ζει, την αγαπάει. Μία σχέση καταδικασμένα ήρεμη δείχνει να αναδιαμορφώνεται μπροστά στον φόβο της απώλειας και της θνησιμότητας κάνοντας τους δεσμούς πιο ισχυρούς από πριν. Αυτή τη φορά η σήψη και η επιδείνωση δεν λειτουργούν καταστροφικά αλλά οικοδομούν μία συναισθηματική ολοκλήρωση.

Amour

Ο Michael Haneke καταφέρνει ταυτόχρονα τόσο να απομακρυνθεί, θεωρητικά, από το βεβαρημένο ιδεολογικά παρελθόν του όσο και να παραμείνει πιστός στη θεματολογία του. Από την περίοδο της Τριλογίας του Συναισθηματικού Πάγου μέχρι και σήμερα η διάθεσή του να χειραγωγεί τους ήρωές του και τον θεατή με ακραίες, ίσως, μεθόδους είναι προφανής. Το Amour δεν αποτελεί εξαίρεση καθώς στην ουσία είναι μία αντιστροφή και εξέλιξη της γνωστής του τεχνικής. Ο Haneke προτιμά να αποποιηθεί τον ρόλο του προσποιούμενου μισανθρώπου και μεταμορφώνεται σε έναν λεπτό χειριστή των ενδότερων συναισθημάτων. Ενώ διατηρεί τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα – εγκλωβισμός, απομόνωση, εισβολή, φόβος για το άγνωστο, αποστασιοποιήση – μετατρέπει την συνήθη ψυχρότητά του σε απτή ευαισθησία. Ο πιο εμφατικός τρόπος για να το πετύχει αυτό είναι αντιπαραβάλλοντας τον ισχυρότερο εισβολέα, τον Θάνατο, με το εντονότερο συναίσθημα, την Αγάπη.

Amour - Michael Haneke

Το Amour φαντάζει ως μία ταινία-τέλος καθώς οτιδήποτε θα ακολουθήσει, αναγκαστικά, θα πρέπει να είναι σε ένα άλλο περιβάλλον. Ο Haneke δείχνει να ολοκληρώνει έναν κύκλο επιστρέφοντας σε μία αρχετυπική ιστορία χρησιμοποιώντας δύο ηθοποιούς που μπορούν να ενσαρκώσουν τους εαυτούς τους διακριτικά και χωρίς υπερβολές. Η βραδυφλεγής τραγωδία έχει προκαθορισμένη και αναμενόμενη εξέλιξη που όμως επιβαρύνει απροσδόκητα τον θεατή και λειτουργεί πιο έντονα μετά τον επίλογο της.

Free Comments!